Vietnam

Hoi allemaal,

Mijn moeder en ik zijn nu alweer vier weken samen op pad. De tijd vliegt. Omdat vrienden en collega's van mijn moeder dit blog ook lezen, schrijf ik sommige delen in deze verslagen in de derde persoon.

Onze reis zijn we gestart in Ho Chi Minh City, waar we allebei een cultuurshock opliepen. In HCMC rijden zo’n vijf miljoen scooters rond en er zijn slechts tien miljoen inwoners. Even makkelijk oversteken is er niet bij. Je moet je gewoon voor de aanstormende scooters gooien en in hetzelfde tempo als waarmee je start doorlopen. De scooterrijders kunnen op die manier inschatten of ze nog even tussen jou en de stoep doorschieten of dat ze toch maar even achter je langs rijden. Er wordt aan een stuk door getoeterd en de aanhouder heeft voorrang. De inwoners van HCMC zijn vreselijk stug en vertikken het om Engels te spreken.

Daphne begon al flink chagrijnig aan de Vietnamreis. Na een nacht op de luchthaven van Manilla door te hebben gebracht, geen geld kunnen pinnen op de luchthaven van HCMC, ruzie met de buschauffeur gemaakt te hebben omdat er een ticket gekocht moest worden voor de backpack die als aparte 'passagier' zou dienen en 1,5u met backpack rondsjouwen op zoek naar een (betaalbaar) hotel, maar niemand in Vietnam neemt enige moeite om Engels te spreken, was zij er helemaal klaar mee. Gelukkig werd ze aangesproken door een jonge vrouw die Engels bleek te spreken (halleluja) en die nog wel een kamer beschikbaar had. De kamer zag er prima uit, snel nog even pinnen en wat boodschappen doen.... Forget it. na 100 verschillende pinautomaten geprobeerd te hebben werkte er eindelijk een, maar i.v.m. de Chinese jaarwisseling waren alle winkels inmiddels gesloten en dus moesten de boodschappen wachten. Uiteindelijk gelukkig nog een bakker gevonden die nog wat broodjes verkocht. De volgende dag Annette opgehaald van de luchthaven, die vervolgens ook gezeur kreeg met het betalen in de bus voor een backpack die tussen ons in stond. Gelukkig heeft zij uiteindelijk niet hoeven betalen voor de tas.

Na de spullen gedropt te hebben besloten we op zoek te gaan naar een plattegrond, maar als je vraagt om een map kijken ze je aan alsof je ze vraagt een drol op te eten. Dus zijn we maar zelf op zoek gegaan. Uiteindelijk vonden we een plattegrondje in een supermarkt en hebben we meteen een stukje Ho Chi Minh City bekeken. Vanwege het nieuwe jaar waren er allemaal bloemen kunstwerken te bewonderen in een lange straat. Via de eigenaren van het hotel zijn we erachter gekomen hoe we bij de Cu Chi tunnels konden komen. De bus naar de Cu Chi tunnels was snel gevonden, de weg ernaar toe iets lastiger. De chauffeur sprak geen Engels en kon ons dus niet vertellen waar we de bus uit moesten, de medereizigers ook niet. Gelukkig was er ook hier weer een reiziger die ons uit de brand wist te helpen, een Vietnamees die op vakantie was in eigen land en de tunnels ook ging bezoeken.

Van de tunnels zelf waren nog maar een paar stukken van +/- 20m te bezichtigen, de een nog smaller dan de ander. Zo diep onder de grond in kruippositie is het lastig ademhalen. Dit moet voor de Amerikaanse soldaten, in het pikkedonker en overal boobytraps op de loer, een verschrikking geweest zijn. Van de kant van de Vietnamezen is het een stukje kunst, zo´n gigantisch stelsel onder de grond en het zo lang geheim kunnen houden voor de Amerikanen. Een boobytrap was nog te bezichtigen onder de grond, nu gelukkig afgezet door een stukje hekwerk. De verschillende boobytraps waren te bezichtigen in het museum, de een nog heftiger dan de ander.

Vanuit HCMC zijn we een stukje richting de Cambodjaanse grens gegaan om de Mekong Delta te bezoeken, niet spectaculair, maar een mooi en rustig gebied. Leuke wiebelbootjes over het water door de mangrovebossen.

Na HCMC zijn we doorgereisd naar Dalat, een klein stadje in het zuiden van Vietnam. Het meer dat midden in de stad ligt is qua omvang ongeveer groter dan de stad zelf. Vanuit Dalat een trip gemaakt naar het Lang Biang gebergte, waar we een rozenkwekerij bezocht hebben. Iets dat we natuurlijk nog nooit gezien hadden… Ook hebben we heerlijk gegeten van de krekels en de zijdelarven. Overigens zijn de zijdelarven gefrituurd beter binnen te houden dan rauw. Na dit voedzame tussendoortje, zijn we doorgereden naar de Elephant Waterfall een mooie grote waterval. Vanaf beneden zou er een rots zichtbaar moeten zijn die de vorm heeft van een slurf. Dit konden wij niet zien, omdat we maar tot de helft van de waterval konden afdalen. De omgeving was erg mooi en we hebben meteen de lachende Boeddha maar gespot. Daarna teruggereden richting Dalat en een kerk bezocht die gebouwd is ter nagedachtenis aan een van de vrouwen van een vroegere koning. Twee vrouwen uit zijn harem in HCMC hadden continu mot. Een van de vrouwen werd daarop verplaatst naar Dalat, onderweg naar Dalat verongelukte zij. Toeval?? Daarna een Lat dorpje bezocht, een Etnische minderheid, hoog in de bergen. In het dorpje zelf was niet zoveel te beleven. In een volgend dorp zijn we ontvangen door het dorpshoofd. Bij deze Etnische minderheid, waarvan de naam ons even ontschoten is, zijn de rollen omgedraaid. De vrouw zorgt voor de bruidsschat en de man trekt bij haar in na betaling van vijf buffels. Dit volk heeft een eigen taal dat wat weg heeft van het Frans en leefde volledig afgezonderd van de rest van Vietnam. Het dorpshoofd bood rice wine aan. Annette heeft hier wat van geproefd, maar verslikte zich bijna in de sterkte van de drank.

Vanuit Dalat zijn doorgereisd naar Hoi An in de zogeheten sleeperbussen. Hier hang je een beetje in de stoelen, maar de vakken voor de benen zijn afgestemd op Vietnamese lengte. De sleeperbus is een erg populair vervoersmiddel in Vietnam, zelfs overdag rijden deze slaapbussen en de Vietnamezen liggen er luidkeels in te snurken. Hoi An is een oud stadje dat nu in de oude staat bewaard wordt. Toeristen kunnen hier nog een beetje het authentieke Vietnam zien. Het stikt er van de kleermakers, dus kon Daphne mooi haar backpack laten maken. Ja, ook die was gesneuveld. Overigens ook nog steeds geen vervangende telefoon kunnen vinden, of in ieder geval geen die op het oog langer dan een week mee zou gaan. In Hoi An een oud koopmanshuis bezocht dat nu bewoond wordt door de 7e generatie, familie kapellen en natuurlijk tempels. In al deze gebouwen komt een mix van Chinese, Vietnamese en Japanse stijlen terug. De bouwstijlen hebben betekenissen als geluk of een lang leven.

Hoi An is een goede uitvalsbasis voor een bezoek aan My Son (Mi Son) en deze plek hebben wij dus ook meteen maar even bezocht. My Son betekent mooie berg, dat slaat op de nabijgelegen berg. My Son bestaat uit ruïnes uit 2e t/m 8e eeuw. Helaas is er door bombardementen van de Amerikanen veel verloren gegaan. My Son was een religieus centrum onder koning Bhadravarman aan het eind van het eind van de 4e eeuw tot de 13e eeuw, de langste periode van ontwikkeling van een stad in de Mekong regio.

Hoi An achter ons latend, wederom per sleeperbus, naar Hué. Een kort stukje. Dachten we. De bus reed met horten en stoten een sloeg elke twee minuten af. Elke vijf minuten renden er twee mannen naar buiten om onder de bus iets te verschuiven waarna de bus weer vijf minuten verder hortte en stootte. Midden op een drukke brug stond de bus helemaal stil. Na een kwartier kwam de bus toch voorzichtig weer in beweging. Twee uur later werden we langs de kant van de weg gedropt en kwam er een vervangende bus. Deze bus diende ook als pakketvervoerder en onderweg werden er dus verschillende stops gemaakt om mensen langs de kant van de weg te voorzien van een pakketje.

In een erg regenachtig Hué hebben we een bezoek gebracht aan de Citadel, een oude keizerlijke stad gelegen binnen grote muren. Helaas is door verwaarlozing en bombardementen niet veel meer over en de restauratiewerkzaamheden beginnen langzaam te komen. Gelukkig was het een dag later een stuk droger en zouden we een wandeling van een paar kilometer maken naar een pagode. Uiteindelijk hebben we er twee uur over gelopen. Onderweg kwamen we meer toeristen tegen die ons vroegen of wij wisten hoe ver het nog was. Ook zij hadden zich wijs laten maken dat het een paar kilometer zou zijn. De pagode zelf was niet heel bijzonder, maar daarachter zat nog een heel klooster. Mooi om te zien. In de avond het vliegtuig naar Hanoi genomen.

Vanuit Hanoi zijn we direct met de nachttrein doorgereisd naar Sapa voor een trekking. Wij hebben uiteindelijk gekozen voor een eendaagse trekking van 11 kilometer door de rijstterrassen. We hebben de dorpen Lao Cai en Ta van bezocht. Beiden dorpen waar etnische minderheden leven. De hele weg zijn wij achtervolgd door Hmong en Zay vrouwen in traditionele klederdracht die hun handelswaar probeerden te verkopen. In Sapa is het nog winter en de rijstterrassen waren nog bruin. Ook hing er een dichte mist, die met vlagen dikker en minder werd. Als de mist en de wolken kwamen opzetten werd het behoorlijk koud. De bezochte dorpen zijn afgezien van de schotelantennes redelijk authentiek. De meeste mensen wonen in hutjes en hebben naast of door hun rijstvelden varkens, eenden, buffels en honden rondlopen. Na de nacht doorgekomen te zijn met een elektrische deken een bezoek gebracht aan het Hamrong Park, het uitzichtpunt in Sapa. Veel uitzicht was er niet door de dichte wolkenmassa. In het park, gelegen op een berg, waren wel erg mooie stukjes natuur te bewonderen en een komische weergave van de Chinese sterrenbeelden.

Terug in Hanoi hebben we een paar tempels bezocht, waarvan de Tempel of Literature erg mooi was. Een groot complex dat vroeger dienst deed als universiteit. Ook was er een mooie pagode (Tran Quoc) te bezichtigen in the West Lake. Het mausoleum van Ho Chi Minh hebben we alleen van buiten gezien. Vanuit Hanoi nog een tripje gemaakt naar Halong Bay, dat erg tegenviel. Halong Bay is, zoals verwacht, erg toeristisch. Helaas is ook het authentieke weg. Bovendien was het erg mistig, koud en winderig, waardoor de rotsformaties niet mooi uitkwamen. Gelukkig werd de tocht een beetje goedgemaakt door een bezoek aan de Thien Cung grot, ook wel Paradise Cave genoemd. Een mooie grot met verschillende kleuren belichting waardoor de grot een sprookjesachtig effect kreeg.

Na het koude (temperaturen tussen de 10 en 15 graden overdag) en vaak natte Vietnam zijn we naar Luang Prabang gevlogen, waar aan onze warmte wens meteen werd voldaan. De temperatuur raakte het kwik van 30 graden met gemak. We proberen snel de Laos update te posten.