Laos

Sabaidee,

Vanuit Hanoi hebben we het vliegtuig naar Luang Prabang in Laos genomen. Eindelijk warm weer. Ook de rust is hier heerlijk, geen eindeloze stroom luid toeterende scooters.
Hier is elke avond een nightmarket, leuk om overheen te lopen.
Luang Prabang heeft heel veel Wats. Bij het bezoek daaraan moeten er toch weer extra kleren aan want de knieën en schouders moeten bedekt.

In het droge seizoen is er een bamboe loopbrug over de Mekong, met erg goede vering. We hebben de overkant gehaald en hebben aan de overkant wat rondgelopen. Behalve de miljoenste Wat en een crematietafel was er niet veel te zien. Toen terug over de brug, met een hond die continu voor onze voeten liep, waardoor het moeilijk werd de gaten te ontwijken. Net als jij een grote stap over het gat wilde nemen, stond die hond ineens stil. Toch ook nu weer de overkant gehaald.

In Laos gaan de monniken bij zonsopkomst de straat op om eten op te halen. Oorspronkelijk mocht dit alleen eten zijn dat over was, het mocht niet gekocht zijn. Tegenwoordig komen de bewoners hun bed er niet meer voor uit, behalve wat vrouwtjes die eten willen verkopen aan toeristen die ook willen uitdelen. De monniken krijgen nu hun eten van Aziatische toeristen die hun plekje gekocht hebben. Daarnaast mochten vrouwen het eten niet direct aan de monnik geven, maar moesten dat voor zijn voeten leggen. Nu mogen de vrouwen voedsel en geld gewoon in hun voorraadboxen gooien. Tijden veranderen.

De zonsondergang is te zien door 330 treden te beklimmen naar het uitzichtpunt. Maar dan heb je een mooi uitzicht over de stad en kan je de zon achter de bergen zien zakken.

In de tijd dat Laos nog een koninkrijk was, was Luang Prabang de hoofdstad met natuurlijk een paleis. Bij het bezoek moeten de schoenen uit en de tas ingeleverd worden en helaas mogen er geen foto's gemaakt worden. Een van de koningen heeft voor zijn kroning een kroningszaal laten maken met wanden met glasmozaiken met taferelen uit de stad. Het is een mooi kleurrijk resultaat geworden dat we dus niet kunnen laten zien.
Bij het paleis waren docenten van Japanse universiteiten vrijwillig Boeddhabeelden aan het restaureren. In Laos is de kennis hiervoor er niet en omdat het een communistisch land is steekt de overheid er ook geen geld in. Het project, dat 15 jaar gelopen heeft, is bijna afgelopen maar er zijn nog veel beschadigde beelden.

Zo'n 30 km van Luang Prabang zijn schitterende watervallen. Dit is een gebied met diverse kleine en grotere watervallen en meertjes met heel helder water. In sommige mag een verfrissende duik genomen worden. Deze watervallen hebben we bezocht op de scooter. Een mooi tochtje door de bergen.

Vanuit Luang Prabang zijn we naar Phonsavan gegaan met een toer met gids. Omdat er geen andere reizigers waren werd het een prive reis. De eerste dag bestond uit een reis van 7 uur door de bergen met slingerende wegen vol met gaten of helemaal geen asfalt. Onderweg waren er wel mooie uitzichten te zien.
De volgende dag zijn we naar de Plain of Jars geweest. Dit is een gebied waar honderden stenen kruiken liggen, sommigen wegen tonnen. Waarvoor de kruiken dienden en hoe ze vervoerd zijn is niet bekend. De kruiken liggen er al sinds de oudheid en afgezien van wat bomkraters is het gebied niet veranderd.
Tijdens de Vietnam oorlog voerden de Amerikanen in dit gebied hun "Secret War". Behalve een klein groepje ingewijden wist niemand dat dit gebied jarenlang dag in dag uit door de Amerikanen gebombardeerd is. Bombardementen volgden elkaar elke 8 minuten op. De Amerikanen bombardeerden hier omdat de Vietnameze Guerrilla strijders via Laos om bezette gebieden in eigen land heen reisden. Naast de vele slachtoffers die er tijdens de bombardementen vielen, vallen er nu nog steeds slachtoffers omdat zo'n 30% van de bommen niet is ontploft tijdens de aanvallen. Vooral kinderen en boeren zij nu de slachtoffers. De Britten zijn al jaren lang bezig om bommen onschadelijk te maken en gebieden veilig te verklaren maar het is een langzaam proces.
De rest van de dag zijn we weer door de bergen gehobbeld richting Vang Vieng waar we geslapen hebben op doorreis naar Vientiane.

Vlakbij Vientiane is een Boeddhapark waar heel veel Boeddhabeelden te zien zijn maar ook beelden van mensen en dieren. Omdat de info in de Lonely Planet niet klopte was het nog even lastig om er te komen en bleek er na de bus nog een tuktuk nodig om bij het park te komen.
Vientiane is een stad waar de Franse tijd nog te zien is met een Arc de Triomph en de verkoop van croissants. Maar ook de Wats ontbreken hier niet. De nachtbus naar Pakse genomen.

Vanuit Pakse een tocht gemaakt naar het Bolaven plateau. Dit gebied is bekend om de koffie-en theeplantages en de vele mooie watervallen.
In het gebied woont ook een minderheidsgroepering die tijdens hun leven alvast de doodskisten maken. Er zijn kisten voor mannen en vrouwen. Het brengt "bad spirit" als de kisten niet klaar staan. Iemand die komt te overlijden door een ongeval mag niet in een kist begraven worden en wordt in een deken gewikkeld en buiten het kerkhof begraven. Dit omdat een persoon die overlijdt door een ongeval een "bad spirit" in zich had. Overigens is dit een extreem vrouwonvriendelijke gemeenschap. Meisjes worden op kleuterleeftijd al uitgehuwelijkt en trouwen op hun 5e (gelukkig met een jongen van ongeveer diezelfde leeftijd), polygamie is heel gebruikelijk en voor de bevalling worden de vrouwen naar het bos gestuurd. De gezinnen zijn groot en de vrouwen werken op het land, in huis en verzorgen de kinderen. De mannen doen ??? Kinderen beginnen op hun 2e met roken. Blijkbaar is de dag van de vrouw nog aan dit dorp voorbij gegaan.

Doorgereisd naar het 4000 eilanden gebied, het laatste stukje Mekong in Laos. Gekozen voor het eiland Don Kong, heerlijk rustig. Op een kinderfietsje dat bijna uit elkaar viel over het eiland gefietst. Het viel 's avonds niet mee een keus te maken uit de 4 restaurants die het eiland rijk is.
Van hier uit zijn we doorgereisd naar Cambodja.