Selamat datang!

Selamat datang!

Kop koffie of thee binnen handbereik en genoeg tijd? Dit verslag is ongeveer een boekwerk geworden. De foto's staan in twee mappen.

Op Bali trof ik Yvonne. We zijn gestart in Padang Bai. Vervolgens zijn we met privé chauffeur rondgecrossed en hebben de highlights van Bali in drie dagen bekeken. Vanuit Padang Bai zijn we naar Tenganan gereden. Tenganan is een Bali agadorp. Het dorp is zelfvoorzienend en beslissingen binnen het dorp worden genomen door de zestien koppen tellende dorpsraad. Ook zouden mannen en vrouwen gelijk zijn in het dorp, maar als een vrouw een relatie krijgt met een buiten het dorp wonende man, moet ze hem volgen en buiten het dorp gaan wonen. Als een man een relatie krijgt met een vrouw buiten het dorp, moet hij met haar binnen het dorp gaan wonen. De man is dus leidend... Eigenlijk is het niet toegestaan een relatie te beginnen met iemand buiten het dorp, maar dit houdt zelfs de dorpsraad niet tegen. Elk huis heeft een trouw-, rouw-, en babykamer. De rouw-, en babykamer is overigens dezelde kamer: de baby of de overledene wordt in die kamer 'tentoongesteld'. Kinderen mogen thuis wonen tot hun trouwen, daarna hebben ze drie maanden om hun eigen huis te bouwen. Kinderen zijn verplicht hun ouders te verzorgen als de ouders niet meer voor zichzelf kunnen zorgen.

Na ons bezoek aan het agadorp, zijn we naar een super mooi waterpaleis (Tirtagangga) geweest. Dit was een soort grote tuin met twee vijvers en een buiten zwembad, mooi beeldhouwwerk en fonteinen. Vervolgens kwamen we bij de vleermuistempel (Goa Lawah) uit. Dit is een tempelcomplex met een grot vol vleermuizen. De grot zelf mochten we niet in, maar van buitenaf waren er ook genoeg te tellen. Toen we verder reden naar de stad Klungkung, kwamen we langs een zoutwinning. Zeewater wordt in uitgeholde stammen gegoten en te drogen gelegd onder platen. Aals het meeste vocht verdampt is, worden de stammen te drogen gelegd aan de open lucht. Uiteindelijk hou je dus maar kleine hoeveelheden zout over.

In Klungkung hebben we de tempel Kerta Gosa bezocht, waar een klein museum bij was over het gebied.  Er lagen Nederlandsche kranten, er werd uitleg gegeven over de zoutwinning en er was wat kunst te zien. Tegenover de tempel was een monument met miniatuur verbeeldingen van de oorlog.

Als laatst deze eerste dag hebben we Pura Besakih bezocht, de grootste tempel van Bali. Na ruzie gemaakt te hebben met wat mannetjes bij de ingang, konden we onze entree maken. De mannen beweerden dat we een gids nodig hadden omdat we anders zouden verdwalen of er andere vervelende dingen zouden gebeuren.  Wij zeiden dat we geen gids nodig hadden en wilden doorlopen, maar werden tegengehouden. Ik vroeg om hun legitimatie als gids, omdat ik nergens een loket zag. Normaal loopt het inhuren van een gids via een loket. De een liet een broche zien met een cijfer erop, twee anderen toonden een vervrommeld papiertje. Yvonne zei dat ze die zelf thuis ook kon maken en we probeerden weer door te lopen. Weer werden we tegengehouden. De tempel sloot al bijna, dus besloten we een 'gids' in te huren die het voor de helft van de prijs wilde doen, om hem vervolgens per ongeluk kwijt te raken. Hij wilde vooraf betaald worden, wij zeiden dat we pas zouden betalen nadat hij ons had rondgeleid. Toen we omhoog liepen, zagen we ineens een zij-ingang zonder mannetjes en twee bezoekers zonder gids. Toen we hen vroegen of zij geen gids hoefden in te huren, droop die van ons snel af. Ons voorgevoel dat het niet klopte was dus juist. Erg vervelend dat ze je niet doorlaten. De tempel was zeer de moeite waard en het uitzicht bovenop was echt super. Een groot complex met verschillende tempels.

Na het bezoek aan de tempel, hebben we gegeten en overnacht bij de chauffeur en zijn familie. Dit was back to basic, er was geen douche. Oplaadpunten voor accu's hebben we zelf moeten fabriceren door stekker in stekkerpunt te stoppen in de hoop niet geelectrocuteerd te worden. De ratten liepen overal, tot groot genot van een van de honden die op een gegeven moment op het aanrecht stond te blaffen naar een rat. 'S nachts hoorden we die ratten erg goed. Iedere keer als het geluid te dichtbij kwam flitsten onze zaklampen door de kamer. Ja, we zijn echte heldinnen ;) maar het was wel erg grappig. De volgende ochtend trof ik een kever in mijn bed aan. Ik ving hem met een zak en gooide hem buiten weg. Dit vond de familie echt hilarisch en ze hebben me dan ook goed uit staan lachen. De kip die de dag ervoor nog vrolijk rondliep was nu een beetje levenloos en oma hakte er vrolijk op los met een gigantisch mes. Granny powerr!!!

We vertrokken vroeg naar het Baturmeer. Heel mooi. En hebben daar in de buurt de Pura Ulun Danu Batur tempel bezocht. Een mooie tempel, maar veel hetzelfde.  We besloten snel door te rijden naar Pura Kehen, een andere tempel. Deze was mooi,  maar niet alles was even goed onderhouden en het complex was vrij klein.

Voor de afwisseling reden we door naar Pura Tirta Empul, deze tempel was erg de moeite waard. De locals komen hier naartoe om een duik te nemen in het reinigende water, afkomstig van een bron. Uit elke zuil komt water en elke zuil biedt iets anders goeds. Afhankelijk van wat je nodig hebt ga je het water in, drinkt drie slokken van de bron en bidt. Een zuil kan bijvoorbeeld staan voor gezondheid, gezondheid voor je familie, geluk, etc. Zelf heb ik ook even wat geluk gedronken.

Toen we verder reden kwamen we langs een gebied waar Luwak koffie gebrouwd wordt. Luwaks eten de koffiebonen en poepen ze daarna weer uit. De uitwerpselen worden gereinigd en er wordt een duur kopje koffie van gezet: poepkoffie, een delicatesse.

Na de Luwaks hebben we de olifantengrot (Goa Gajah) bezocht. Een echte afrader. Er valt weinig te zien en een tandloze man wil neusje neusje met je doen ter begroeiting. No thanks...

De derde dag zijn we gestart met een bezoek aan een tempel, Pura Desa Butuan. Daarna zijn we snel doorgereden naar de Barong and Keris dance. Een heel bijzondere dans over het goede en het kwade, waarbij de Barong het goede vertegenwoordigt en Rangda het kwaad. Koningin Dewi Kunti besluit een van haar zonen te offeren aan de Rangda. God Siwa aanschouwd dit tafereel en krijgt medelijden met de zoon. Hij maakt de zoon onsterfelijk. Het lukt Rangda dan ook niet de zoon te vermoorden en vraagt hem in ruil daarvoor haar te vermoorden. Hij geeft hier gehoor aan en Rangda stijgt naar de hemel. Een van de studenten van Rangda vraagt de zoon haar ook te vermoorden, zodat ze haar meesteres naar de hemel kan volgen. Hij weigert en er volgt een gevecht. Vanwege haar magische krachten kan de student drie keer van gedaante wisselen: zwijn, kraai en Rangda. Als Rangda is ze te sterk voor de zoon. De zoon begint te mediteren en verandert in Barong Macan (tijger). Vervolgens komen twee krisdanseressen de Barong te hulp schieten, maar ook hen lukt het niet Rangda te doden. Daarop steken ze zichzelf met de kris. The End.

Vervolgens zijn we doorgegaan naar Pura Taman Ayun, een mooie tempel met een grote tuin eromheen. I.v.m. verschillende ceremonies konden we maar een klein gedeelte zien. We zijn verder omhoog gereden richting de rijstvelden en kwamen onderweg Ulun Danu Beratan/Bedugul tegen, een tempel in het Baturmeer. De rijstvelden die we daarna zagen waren ook erg mooi om te zien. We zijn geëindigd met het zien van de zonsondergang bij Tanah Lot, een tempel in zee.

Na deze drukke dagen besloten we om lekker uit te slapen en 's middags de boot naar Java te pakken. In de haven kwamen we twee meiden tegen die die nacht het Ijen plateau gingen beklimmen. Het Ijen plateau wilden wij ook gaan bezoeken. Wij wisten niet dat 's nachts de blue flame zichtbaar was, veroorzaakt door zwavel dampen. Na wat wikken en wegen wilden we het Ijen plateau ook die nacht beklimmen. We zouden om 01.00u opgehaald worden en mochten van 20.00u tot 01.00u slapen bij een kennis van de chauffeur van die nacht. De rit naar het plateau duurde anderhalf uur. De temperatuur bij aankomst viel reuze mee. We moesten twee uur klimmen naar de blue flame,  waarbij we om de berg draaiden. Halverwege schoot er ineens iets op ons af in het pikkedonker, gelukkig was het maar een kat. Op een gegeven moment gierde de wind rond de berg, dat was echt angstaanjagend, vooral omdat Yvonne en ik op dat punt alleen waren en zo'n 20m uit elkaar stonden. We konden met een gids naar boven,  maar die waren we snel kwijt omdat een groepsgenoot veel stops nodig had en wij liever ons eigen tempo liepen. Vlak voor zonsopkomst bereikten we de blue flame. Je kon ook helemaal bij de vlam komen, dit heb ik niet gedaan omdat je over losse keien naar beneden moest rennen i.v.m. de tijd die over was tot het licht was, terwijl de afgrond naast je was. Op de weg naar beneden heb ik een mooie schuiver gemaakt op het losse grind. Ik heb er niks aan overgehouden, maar kreeg toch het advies om hati-hati (voorzichtig) te doen.

Om 08.00u zijn we gedropt op het busstation van Banyubangi. Gelukkig wisten weer toen nog niet dat weer negen uur in een snikhete bus richting Malang zouden moeten doorbrengen. De volgende dag moesten we 12.00u uitgecheckt zijn. We hebben een beetje rondgelopen in Malang en daarna gewacht tot 01.00u, tot we opgehaald werden om de sunset bij mount Bromo te bezichtigen. Mocht je er ooit heen willen, je hoeft er niet persé voor de zonsopkomst heen. Bovendien is het Ijen plateau veel mooier. Na de zonsopkomst gezien te hebben zijn we naar de krater gegaan. We waren daar als een van de eersten. Hier hadden we echt geluk mee, want toen wij bovenaan stonden en af wilden dalen begon het flink te waaien en werden we compleet gezandstraald. Gelukkig konden we snel terug naar de jeep. We werden afgezet op het treinstation van Malang. Met de trein was het negen uur rijden naar Yogyakarta.

Yogyakarta is echt een super chille stad. De eerste dag was het slecht weer en we waren best gesloopt van de voorgaande dagen, dus hebben we niet zoveel gedaan. De tweede dag besloten we een scooter te huren en Prambanan te bezichtigen. Het rijden in het Indonesische verkeer was ff wennen, maar eigenlijk komt het erop neer dat je niet moet twijfelen en gewoon moet gaan. Yvonne keek naar de route en leidde mij naar de plaats van bestemming. Zo kon ik me op het verkeer focussen. Het tempelcomplex van Prambanan is erg groot en over het algemeen zeer de moeite waard. Wel ligt er nog veel puin en onderdelen van de tempels na meerdere aardbevingen. De dag erna zijn we met de scooter naar de Borobodur gereden. De weg er naartoe was echt onmogelijk te vinden. Na regelmatig de weg gevraagd te hebben, zei een jongen dat hij wat vrije tijd had en we maar achter hem aan moesten rijden. Uiteindelijk is hij de rest van de dag met ons meegegaan. 'S avonds zijn we op de trein naar Jakarta gestapt.

Yvonne heeft twee maanden vrijwilligerswerk gedaan bij Peduli Anak. De oprichter van de stichting, Chaïm, woont in Jakarta. We mochten bij hem en zijn gezin logeren. Toen we aankwamen hebben we ontbeten en zijn daarna naar de Hollandse markt gegaan. Grappig, we konden er broodje kroket, bitterballen, erwtensoep, oliebollen, speculaas, krentenbollen en bruin brood krijgen. Ook spraken we met een journalist van de NOS, die bezig was een reportage te maken voor de komst van Mark Rutte een paar dagen later. Ze vonden het daar in Jakarta maar wat interessant dat hij zou komen en waren nu al zenuwachtig geloof ik....

'S middags had een van de zoons van Chaïm zijn verjaardagsfeestje en mochten we mee gaan bowlen. Het geluk was niet aan mijn kant, bij mij bleef er telkens een kegel overeind, terwijl Yvonne en Chaïm de ene na de andere strike gooiden. Gelukkig was ik niet de enige die niet mega goed bowlde. Misschien toch van de verkeerde bron gedronken??

De tweede dag nam Chaïm ons mee naar The Learning Farm, waar hij een netwerkafspraak had. Dit was heel interessant. The Learning Farm is een boerderij waar drugsverslaafde jongeren, die zelf gemotiveerd zijn hun leven te beteren, worden voorbereid op een terugkeer in de maatschappij. Dit kunnen straatjongens en meiden zijn, maar er zitten ook kindsoldaten uit Atjeh tussen. De jongeren leren gewassen te verbouwen en dieren zoals schapen en konijnen te verzorgen. Ook leren ze koken en bakken. De jongeren hebben vaak een laag zelfbeeld, dus wordt er ook gewerkt aan hun zelfvertrouwen en krijgen ze les in sociale vaardigheden. Er is een vaste onderwijzer en begeleider die eigenlijk altijd aanwezig is. Per half jaar heeft hij tien dagen vrij. Daarvan moet hij er al zeven inleveren om zich voor te bereiden op de volgende learning course. Misschien een idee om daar ook eens na te denken over arbeidsvoorwaarden. Op de terugweg zijn we afgezet in Bogol, waar Yvonne en ik de Botanische tuinen wilden bekijken. Toen we in Bogol arriveerden brak het noodweer uit en moesten we schuilen. Toen het droger werd waren de tuinen helaas gesloten.

In Jakarta zelf zijn we naar the old town, Kota, geweest. Daar zouden nog verschillende panden in Nederlandse stijl zichtbaar geweest zijn. Deze panden waren helaas vaak zo vervallen,  dat ze niet meer te herkennen waren. Er zijn verschillende musea die we bezocht hebben. Het museum over de Indonesische bank zijn we ingegaan i.v.m. de gratis entree,  maar bleek achteraf het meest interessant en best onderhouden. In het museum was informatie te vinden over de tijd dat de Nederlanders er zaten, ruilhandel, muntstukken zoals bijvoorbeeld een hele collectie guldens, goudklompen, vergaderzalen, etc. Een ander interessant museum was het maritiem museum en ging o.a. over de VOC. Helaas was het wat rommelig opgesteld waardoor het zoeken was naar informatie over de VOC tussen de informatie over de huidige in- en export over zee. Het museum over de traditionele wayang poppen was vooral grappig om te zien. De een nog afzichtelijker dan de ander en sommigen juist weer heel mooi. De poppen worden gebruikt als handpoppen voor poppenkast of schaduwspelen.

Aan de andere kant van de stad ligt het open lucht museum, Taman Mini Indonesia. Hier kun je traditionele huizen uit heel Indonesië zien, er is een monorail door het park, een zwembad, een bioscoop, etc. Veel was gesloten toen wij er waren, dus uiteindelijk hebben we maar een klein gedeelte van het park gezien.

Inmiddels zijn we Sumatra van Padang naar Medan doorkruist.  Daarover later meer :)