Thailand is done

Mijn transfer naar de luchthaven is gecanceld, dus zit ik nu de tijd te doden in het hostel waar ik de laatste nachten geslapen heb. Ik zit hier met de eigenaren, een Thaise familie. Volgens mij denken ze dat ik ondervoed ben. Heb ondertussen een hele ananas op of zo... De transfer gaat niet door omdat het niet de moeite loont. Je moet een reden hebben om te cancelen. Ik vertrek niet vanaf de internationale luchthaven, maar van Don Mueang, een tweede en kleine luchthaven van Bangkok. Er is daar blijkbaar niks te beleven, dus komt het eigenlijk ook wel goed uit. Nu kan ik gewoon een taxi pakken en hoef ik niet de hele nacht op de luchthaven te hangen.

In de tussentijd heb ik mooi de gelegenheid jullie even te updaten over de laatste week Thailand. Vanuit Chiang Rai ben ik naar de Golden Triangle geweest en heb het opium museum bezocht. In tegenstelling tot India kon ik het hier niet zelf proberen. Er wordt niet meer verbouwd en verhandeld.... Ja, en ik ben de kerstman.
Regelmatig is het onrustig op de grens tussen Noord Thailand,  Laos en Myanmar. Het museum was erg interessant vond ik. Er doen verschillende mythes de ronde,  maar eigenlijk komen ze allemaal op hetzelfde neer: op de plek waar een overleden vrouw ligt (de een erg knap, maar nogal stinkend waardoor ze geen vent kon krijgen en de ander teveel aanbidders) groeit vanuit haar hart een mooie plant. En omdat 'ie zo mooi is wordt meteen maar geprobeerd de plant te roken. Dit beviel ze kennelijk erg goed :)

In diezelfde trip heb ik ook een longneck village bezocht. Eigenlijk wilde ik dit niet,  maar het zat nou eenmaal bij de trip in. Een week eerder kreeg ik in een tijdschrift bevestiging voor wat ik al wist: de Longnecks zijn mensen uit Myanmar,  vaak vluchteling. Er wordt ze in Thailand zogenaamd een goed bestaan geboden. Hun paspoort wordt ze ontnomen en ze krijgen ook geen Thaise nationaliteit. Als ze hun dorp verlaten worden ze opgepakt als illegalen. Longnecks moeten in tegenstelling tot locals betalen voor de scholing van hun kinderen. Ze kunnen vaak amper rondkomen van het geld dat ze van de overheid krijgen. Ik had natuurlijk het dorp niet in hoeven gaan, maar in dat tijdschrift stond het verhaal van een Britse documentaire maker. Hij vertelde dat hij, met behulp van een tolk, gesproken had met de Longnecks. De ringen om hun nek waren oorspronkelijk versieringen. Nu worden ze verplicht die dingen te dragen omdat ze anders geen souvenirkraam mogen bemannen. Als er eenmaal ringen gedragen worden is afdoen geen optie meer. Hun nek kan dan makkelijk breken, er wordt dus ook mee geslapen. De documentaire maker vertelde dat je ze kon helpen door een kleine bijdrage te geven voor een foto. Dit geld komt namelijk rechtstreeks bij hun terecht. Dit heb ik dus maar gedaan om toch een beetje goed gevoel over te houden aan het bezoek.

Verder heb ik natuurlijk ook de White Temple bezocht. Echt heel erg mooi. Vanuit Chiang Rai ben ik teruggegaan naar Bangkok en heb de Bridge over River Kwai bezocht, in de trein gezeten over de dodenspoorlijn en het museum bezocht. Het museum viel een beetje tegen, niet zo goed onderhouden. Veel verschoten foto's en een beetje chaotische looproute. De brug vond ik wel bijzonder en de treinrit was ook mooi. De trein leek uit elkaar te vallen, zoveel lawaai maakte hij, maar we made it! Ik ben een dag naar Ayuthaya geweest, een mooie oude stad waar veel ruines en olifanten te bewonderen zijn.

Vandaag de laatste dag in Bangkok geweest. Tijdens de trip naar Ayuthaya had ik een Australische meid ontmoet en met haar ben ik naar een huge electronica warenhuis geweest. Het gebouw telt vijf verdiepingen en alleen maar pc, foto en gadget gerelateerde producten. Daarna samen gedineerd op straat, wat altijd erg gezellig is hier.

Beetje veel foto's dit keer bij mijn verslag... Enjoy!